Lobi Da Basi

geplaatst in: columns | 0

Mooier had het jaar 2017 niet kunnen beginnen. Samen met Mark en Lente het concert ‘Lobi Da Basi’ (liefde is de baas) van Typhoon kijken in de nieuwjaarsnacht. En dansen. Na de paniek om de harde knallen en de verwondering over alle lichtjes in de lucht (“Ik wou dat het altijd oud & nieuw was, mama!”) zat onze bijna-kleuter klaarwakker naast ons op de bank in afwachting van het liedje “Liefste”, dat uiteindelijk om 2.45 uur kwam. Het wachten waard.lobi-da-basi

 

 

 

 

 

Kunstwerk van Lente

Oudjaarsdag was een rare dag. Tranen vloeiden weer eens toen ik ’s morgens onder de douche stond. Verdriet tekende het jaar 2016, verdriet om het verlies van onze fantastische Renske. Het voelde vreemd om afscheid te nemen van het laatste jaar waarin zij nog geleefd heeft. Gelukkig nemen we de waardevolle herinneringen aan haar een leven lang mee. Naast tranen van gemis waren het ook tranen van ontroering. Want in geen ander jaar heb ik me zo rijk gevoeld met familie, vrienden, collega’s, iedereen die naast ons stond tijdens de allermoeilijkste momenten. Zoveel betrokkenheid, zoveel liefde.

Op wereldschaal was het jaar 2016… ingewikkeld. Als je zelf met verlies te maken krijgt, realiseer je je meer dan anders dat achter elke dode bij aanslagen en oorlog een intens verdriet van nabestaanden schuilgaat. Of dat nu in België is, in Turkije, in Syrië, of waar ook ter wereld. Elke dode is er één teveel. Misschien ben je beter tot empathie in staat als je zelf door een achtbaan van emoties gaat. Daarom werd ik soms verdrietig van boosheid over zoveel thema’s. Deden we maar wat beter ons best de mens achter onze tegenstander in maatschappelijke discussies te zien en zijn emoties te begrijpen. Boosheid is begrijpelijk, maar het lost niets op. En daarom is mijn hoop voor 2017 dat liefde mag regeren. Liefde is de baas.

Ik wens iedereen een liefdevol 2017!