Erkenning van vakgenoten voelt goed

geplaatst in: nieuws | 0

Verhuizers en makelaars; in die beroepsgroepen kende ik “erkende” beoefenaars. Als kind las ik “erkende verhuizers” op de vrachtwagen die in 1995 onze inboedel van Ochten naar Giessenburg verhuisde. Ruim 14 jaar later kocht ik zelf een huis met advies van een door de NVM erkende makelaar. Nu ben ik zelf erkend, als tekstschrijver!

Hoe moet dat straks als niemand mijn werk meer nakijkt? Die vraag overviel mij zo nu en dan in de laatste fase van mijn studie. Want behalve een (goed) cijfer betekende de keurende blik van de docent ook erkenning, op zijn minst voor mijn inzet. Een dag voor mijn afstuderen was ik nog student en mijn beoordelaar docent. Een dag later waren we ineens collega’s. Daar moest ik even aan wennen.

Natuurlijk ontdekte ik dat ook na mijn studie nog steeds genoeg mensen mijn werk zouden meelezen. Collega’s, opdrachtgevers. Maar ík was de professional. Van een opdrachtgever die mij inhuurde om mijn schrijfkwaliteiten, mocht ik niet verwachten dat hij mij op verbeterpunten zou wijzen. Hooguit op feitelijke onjuistheden. Er moest toch iets of iemand zijn die in mijn vrije beroepsgroep het kaf van het koren zou scheiden?

Dat bleek zo te zijn. Beroepsvereniging Tekstnet laat alle tekstschrijvers als aspirant-lid toe. Het echte lidmaatschap moet je verdienen door te bewijzen dat je goede teksten schrijft. Dit voorjaar stuurde ik daarom twee van mijn beste teksten in en leverde ik mij over aan het oordeel van vakgenoten. Inmiddels ben ik door hen erkend als tekstschrijver! Van mij mag je kwaliteit verwachten. Kom maar op met je schrijfopdracht.