Papaproof

geplaatst in: columns | 0

De D3 van Sparta Nijkerk is kampioen. En daar ben ik trots op. Mijn vriendje is namelijk trainer van deze club voetballers. Op één gelijkspel na boekte de formatie alleen maar overwinningen. Toch is dat niet eens de voornaamste reden van mijn opgetogenheid.

Ik straal vooral omdat ik aan de manier waarop deze succestrainer met zijn jongens omgaat zie dat hij papaproof is.

Zo ben je vriendje en vriendinnetje. Zo word je papa en mama. Alsof het niets is. Maar in werkelijkheid heeft de transformatie van man naar vader en van vrouw naar moeder aardig wat om het lijf. Je gaat anders naar jezelf kijken. En naar elkaar. Je ontdekt nieuwe kanten aan jezelf. En aan elkaar. Je vraagt je af hoe hij eigenlijk is opgevoed. En wat je goed vindt aan je eigen opvoeding. Daar ben je niet iedere dag mee bezig, maar je denkt erover na.

Tussen de opvoeding van hem en mij zitten verschillen. Er zijn vast ook overeenkomsten, maar je kunt er zeker geen is-gelijk-teken tussen plaatsen. Dus, welke waarden brengen wij ons meisje straks bij? En hoe? En worden we het daarover met elkaar eens? Moet je het daar vooraf al over eens zijn? Als je al die vragen achter elkaar zet, is het bijna niet leuk meer. Conclusie: het heeft geen zin je vooraf druk te maken. Komt tijd, komt raad.

Zeker weten dat het goed komt, is daarom een welkom gevoel. Waarom ik zo overtuigd ben van mijn zaak? Omdat hij vroegwijs gedrag van bijdehante peuters niet zonder meer aanmoedigt, maar liever een beetje tegengas geeft (terwijl ik dat gedrag vaak wel grappig en schattig vind, totdat het irritant wordt). Omdat hij beginnende pubers uitdaagt op een leuke manier (terwijl ik stiekem al opzie tegen die jaren). Neem nou die ietwat lichtgeraakte voetballer die hij vorig seizoen onder zijn hoede had. Als trainer confronteerde hij die jongen met zijn agressiviteit. Door situaties te simuleren die zich ook in een wedstrijd op zaterdag kunnen voordoen. En door in een time-out uit te leggen wat er gebeurde, zodat die speler signalen in zijn eigen gedrag zou herkennen. Natuurtalent, toch?

Ons meisje in bad doen, luiers verschonen, haar in slaap wiegen, samen wandelen, haar boekjes voorlezen, zindelijkheidstraining (zo snel mogelijk), haar eerste waarom-vragen; ik zie het allemaal zitten. Zolang hij mijn rustpunt maar blijft als het spitsuur is. Maar de peuterpuberteit en – pakweg 10 jaar later – de echt recalcitrante fase zijn lastiger. Dus is het een verademing te zien hoe hij daar mee dealt. Na het kampioensfeestje van zaterdag weet ik zeker: ons meisje krijgt de allerleukste papa!