Plassen in een potje

geplaatst in: columns | 0

Sinds twee weken plas ik (weer) zittend. Mannen wateren bij hoge nood overal staand en dat maakt ons vrouwen soms jaloers (op festivals bijvoorbeeld). 

Met een enorme maatbeker tussen je benen blijkt die mannenpose een stuk minder makkelijk en bovendien is het behoorlijk oncharmant.

Toch heiligt een goed doel alle middelen. Nu mijn actieve plasactiviteiten erop zitten, wil ik daarom een lans breken voor het mooie werk van Moeders voor Moeders.

Moeders voor Moeders zamelt urine in van zwangere vrouwen. De plasjes van aanstaande moeders bevatten namelijk het kostbare hCG-hormoon. Voor een verwerkte variant van dat hormoon staan reproductief uitgedaagde vrouwen in een lange rij. Raakt een vrouw niet op de natuurlijke manier zwanger, dan brengen hormooninjecties de realisatie van haar kinderwens dichterbij. In de tientallen jaren dat Moeders voor Moeders actief is, streefden vruchtbaarheidsbevorderende technieken de inzameling van hCG-rijke urine voorbij. De vraag neemt nog steeds toe, het aanbod blijft achter. Eén op de drie mama’s to be plast in een potje en toch is dat niet genoeg om alle stellen met een onvervulde kinderwens in Nederland uitzicht te bieden.

Een aantal jaren geleden zag ik met eigen ogen hoe de wens een eigen kindje op de wereld te zetten het leven van een ondernemende vrouw reduceerde tot haar wel- of niet- zwanger-zijn. Daar draaide alles om, de rest van haar leven kwam on hold te staan. Om haar heen groeiden in het wilde weg buiken. Een zus raakte in verwachting na een avontuurtje, een vriendin baarde in die pijnlijke periode zelfs meerdere baby’s. En nog sloegen bij haar de behandelingen niet aan. Na diverse pogingen kunstmatige inseminatie gaf de test dan eindelijk de gewenste streepjes: zwanger! Maar het vruchtje bleek niet sterk genoeg en nog voor de 12-wekenecho zich aandiende, ebde het leven weg uit het lang verwachte en o zo gewenste embryootje. Hartverscheurend.

Gelukkig zette deze vrouw door en inmiddels is ze mama van twee gezonde kids. Deze moeder dankt haar kroost aan haar eigen veerkracht en doorzettingsvermogen, maar ook aan de plasjes van al die zwangere vrouwen die de vraag ‘doe je mee aan Moeders voor Moeders?’ bevestigend beantwoordden. Toen de verloskundige mij -kort na de ontdekking van mijn zwangerschap- die vraag stelde, zei ik daarom volmondig: ‘JA!’.

Inmiddels maakt het hormoon progesteron mij het leven zuur en is het gehalte hCG in mijn urine niet meer hoog genoeg om het opvangen nog de moeite waard te maken. Dankbaar plof ik dus weer neer op de wc-bril; voor mij zit Moeders voor Moeders er op. Nu is het tijd het voort te zeggen. Wil jij in de toekomst één of meerdere kinderen? Denk tegen die tijd even terug aan dit betoog als jij de vraag krijgt of je mee wilt doen aan dit bijzondere initiatief. Van moeders. Voor moeders. Ik hoop dat ook jouw antwoord ‘ja’ is.